Ze mogen wel weten dat ik ziek ben, maar niet zien. Wanneer u heel ziek bent maakt het verlies van uw haar dan nog iets uit? Ja, héél véél, zeggen de vrijwilligers van de Stichting Puik voor Elkaar!

Ria kijkt in de spiegel

Ria van de Jagt is 69 jaar en is een geboren en getogen nuchtere Rotterdamse. Moeder van twee kinderen en 2 kleinkinderen. Zij houdt van knutselen en draait haar hand er niet voor om wanneer er een tafel in elkaar moet worden gezet.

Na 15 jaar kreeg Ria vorig jaar voor de 2e keer kanker. Uit een reeks van onderzoeken, die op het eerste gezicht allemaal goed leken, bleek toch dat zij borstkanker had. Haar sterke intuïtie had haar wederom niet in de steek gelaten. Zij voelde zelf al dat het niet goed zat. Ria werd kaal van de chemotherapie. Afgezien van het zich doodziek voelen ervaarde zij het verlies van het haar als het allerergste.

Via Google kwam zij terecht bij een verwendag in het Vlietland Ziekenhuis. Daar hoorde zij voor het eerst over de Stichting Puik voor Elkaar. Inmiddels heeft zij nu sinds half jaar een puike pruik. Vroeger had zij wit haar, nu heeft ze bewust voor rood haar gekozen. De omgeving heeft moeite met haar ziek zijn. Haar sociale contacten is zij kwijtgeraakt vanwege haar slechte financiële situatie. Mensen behandelen haar soms als een invalide. Ria vind het prettiger als je naar haar vraagt dan dat je haar ontwijkt. Met een pruik voelt zich zelfverzekerder dan met een haarband op.

Ria werkte mee aan de Puike fotoshoot en de metaformose was bijzonder om te zien. Als volleerd model poseerde zij voor de spiegel en laat daarmee zien hoe haar zelfvertrouwen, dankzij de pruik, weer terugkomt.

Zij ondergaat een behandeling van 16 bestralingen en dan volgt er nog een hormoontherapie van 5 jaar. De toekomst ziet zij positief in. Zij zou graag vrijwilligerswerk gaan doen. Zoals ze zelf zegt: “die kanker kan de tering krijgen. Ik ga gewoon door met leven!”


vorige pagina